Mom's Moment

 3 straffe madammen - 3 straffe verhalen - voor elke vrouw die op zoek is naar (h)erkenning

Zondag 19 september van 10u tot 13u

Mom's Moment is een boeiende zondagochtend voor elke VROUW.
"Because every woman is mothering"
Dus ook JIJ bent welkom :
Plusmama - Wensmama - Toekomstige mama - Zorgmama - Pleegmama - Doopmeter - Vriendin van een mama - enz...
Je wordt ondergedompeld in straffe verhalen van straffe madammen. Elk van hen is er in geslaagd om, ondanks de tegenslagen waarmee het leven haar geconfronteerd heeft, opnieuw positief, krachtig en succesvol in het leven te staan.
Allemaal volgen ze hun missie en vertellen JOU graag hoe belangrijk het is om jezelf graag te zien en naast het alledaagse leven ook me-time te nemen. Naast hun verhaal maken we ook tijd voor mini-workshops. Elk in het thema van de straffe madam !
Op 19 september is het weer zover en nodig ik jullie uit op Mom's Moment
We zitten intussen al aan de 14e editie !
Bedankt alvast voor jullie enthousiasme !
Ik kan je alvast verklappen dat je opnieuw drie krachtige, warme en vooral straffe madammen leert kennen !
Wie dit zijn, ontdek je hier.
Vergeet je niet in te schrijven want deze zondagochtend is heel snel volzet !
Dus hou alvast 19/9 vrij voor een ochtend vol me-time momenten in verbinding met jezelf en de kracht van andere vrouwen.
Datum: Zondag 19 september van 10u tot 13u (14u)
Locatie: SAAM - Hagelandkaai 40 9000 Gent (op wandelafstand van station Gent Dampoort)
Deelnameprijs : 37 euro (all inn - inclusief hapje en drankje) (vrijgesteld van BTW)
Inschrijven doe je hier
Vermeld bij inschrijving je naam - voornaam - Mom's Moment Gent 19/9 en je ontvangt een mail met alle info.
We hebben opnieuw plek voor maximum 25 enthousiaste vrouwen !
Mochten er opnieuw maatregelen getroffen worden omwille van C kan het aantal inschrijvingen beperkt worden. Snel inschrijven is de boodschap ! Want je weet het al...Onze zondagochtend zit snel vol !
Twijfels ? Lees nog even verder en ont-dek wie jou komt inspireren.

"Proficiat met je inzinking".
Dat berichtje kreeg ik toen ik net helemaal was ingestort. Ik vond het zo onbeschoft van die persoon om mij dit te sturen nu ik niets meer kon dan slapen en huilen.
Het heeft jaren geduurd voor ik begreep dat een inzinking wel degelijk een cadeau kan zijn.
Een burnout komt als een geschenk bij donkere hemel.
Het is een uitnodiging om stil te staan bij jouw leven. Mijn leven. Waar was ik mee bezig?
Met mezelf te verloochenen in de hoop graag gezien te worden. In de hoop aanvaard te worden door een maatschappij die de lat wel erg hoog legde voor een mama met drie kinderen. Of was het ikzelf die de lat daar had gelegd? Mijn crisis is een wonderlijk pijnlijk parcours geworden door alle lagen van conditionering. Eén voor één ben ik mijn patronen onder ogen gekomen. Eén voor één en laag na laag ontdeed ik mezelf van zaken die me niet langer dienden. Ik keerde terug naar wie ik bedoelt was te zijn en leerde dat mijn kwetsbaarheid net mijn grootste kracht is. Door mijn verhaal te delen wil ik laten zien dat een burnout geen teken van falen is, maar een roep van jouw Ziel om weer te gaan leven op een manier die bij jou past. Het is een kans om je eigen pad weer te gaan bewandelen, op ontdekkingstocht te gaan naar je diepste verlangens en dromen. Door mij hierin kwetsbaar te tonen, wil ik iedereen uitnodigen om het zelfde te doen, want achter onze maskers, zitten vele prachtige zielen verscholen die zichzelf nog niet durven zijn. Ik zie je graag op Mom's Moment en hoop daar een glimp van je Ware Ik te mogen ontmoeten. Het leven vraagt om voluit je zelf te mogen zijn

Met liefde

Sarah VW

Al heel mijn leven voel ik me 'raar', 'anders', 'abnormaal'.
Mijn moeder zei me ooit dat ik nog veel slaag zou krijgen als ik niet veranderde.
 Vanuit liefde, uiteraard, en angst, en bezorgdheid. En onkunde om me te beschermen tegen een wereld die niet houdt van mensen die 'anders' zijn.

Nergens vond ik mijn plekje, nergens voelde ik me thuis. Ik bleef maar op zoek en was altijd afgunstig op wie het zo veel beter leek te kunnen. De populaire meisjes, die samen op café gingen en dan sigaretten rokend stonden te lachen met de jongens. Jongens, in wiens ogen je zag dat ze die meisjes érg fascinerend vonden. Ik was 'dat rare meisje'. Dat 'stoere' meisje, dat altijd bij de jongens hoorde, om samen te praten over 'echte' meisjes. Jongens kwamen mij vragen hoe ze best een meisje versierden, en ik had op alles een antwoord, maar mij versierden ze nooit.

En zo kwam het dat ik angstig werd om alleen te moeten blijven. Ik dacht dat de enige jongen die mij wou, ook wel voor altijd de enige zou zijn. Ik leerde, dat liefde schaars was, en dat ik daar heel hard voor zou moeten werken om die liefde te houden.
"Codependentie" noemen ze dat.
 Ik had uiteindelijk meerdere relaties, zowel met partners als met vrienden, waarbij ik vergat dat ik ook een waardevol persoon was. Dat ik het recht had op mijn eigen ruimte, en mocht zijn wie ik was. Dat ik mijn grenzen mocht aangeven, en dat ik me niet door eender wie moest laten kwetsen.

Het heeft een aantal jaar geduurd, maar uiteindelijk leerde ik dat liefde niet schaars is. Dat liefde bestaat in overvloed. En dat wat je in overvloed en onvoorwaardelijk uitstuurt, ook in overvloed en onvoorwaardelijk naar je terug komt.

Het verhaal van hoe ik met vallen en opstaan tot die conclusie kwam, deel ik graag met jullie.

Met liefde

Saskia VR

Morgen stop ik, denk terwijl ik me nog een glas wijn inschenk.
Ik wil en kan zo niet meer verder. Toch boezemt de gedachte aan een leven zonder alcohol me verschrikkelijk veel angst in. Alcohol lost mijn problemen niet op maar het maakt ze wel dragelijker. Me niet meer verdoven lijkt me een onmogelijke opdracht. Ik zou niet weten hoe ik moet ontspannen zonder een glas wijn. Na een lange werkdag nog voor de kinderen zorgen zonder wijn ik wil er zelfs niet over nadenken hoe dat zou zijn. Dat kan ik helemaal niet.....
Zo gingen de jaren voorbij. En dagelijks vroeg ik me af
Waarom Sofie waarom.... Wanneer is genoeg genoeg.... Wat moet er nog gebeuren voor je kan stoppen?
Niemand had door hoe ongelukkig ik was. Hoe eenzaam ik was. Wat een laag zelfbeeld ik had en dat ik me bijna dagelijks een bedrieger voelde in mijn eigen leven. Voor de buitenwereld klopte mijn leven. Goede job, leuke kids veel vrienden. Niemand wist dat ik dagelijks mezelf op de been hield met mezelf te verdoven met wijn. Ik vergeleek mezelf constant met anderen, voelde me altijd minder dan anderen.
Tot het op een dag genoeg was. En ik besliste dat ik zo niet meer verder kon. Geen dag langer wilde ik nog zo verder. Dan ging ik nog liever dood. Dat moment was niet het einde van het lijden maar wel het einde van een levenslange strijd. Ik stond met 1 voet in mijn nieuwe leven. Alcohol was mijn ding en ik had zojuist beslist om het los te laten maar had geen idee hoe mijn leven er zou uitzien zonder.
Toch ontstond er naast het gevoel van angst een gevoel van hoop. En dat gevoel werd dagelijks versterkt door samen te zijn met gelijkgestemden. Mijn verhaal en mijn angsten te kunnen delen. Te ontdekken dat ik niet een soort van alien was. Maar tot het besef te komen dat mensen van alle lagen van de bevolking worstelen met dezelfde issues. Dat er nog mensen zijn die zich anders voelden dan anderen. Zich eenzaam voelden en geen andere manier hadden gevonden dan zich te verdoven om te overleven.
Maar waarom word er alleen binnen deze kamers gepraat over kwetsbaarheden? Waarom wordt er hier de waarheid gesproken en blijkt dat in het echte leven vaak niet mogelijk?
Zeker voor vrouwen blijkt het moeilijk om te uiten dat het moederschap best zwaar kan zijn. Dat het combineren van het huishouden en je job een opgave kan zijn.
Het glas wijn om van de dag te bekomen blijkt algemeen aanvaard. Het vluchten in relaties, sport of shoppen het nieuwe normaal.
Daarom vind ik het nodig om te spreken over kwetsbaarheid en het gevoel te hebben van anders te zijn. Te spreken over het leven niet helemaal te begrijpen en dagelijks te vechten om toch maar staande te blijven.
Maar ook om te spreken over hoop. Over hoe fijn een rustig een nuchter leven is. Hoe vrijheid onbetaalbaar is.
Met mijn twee voeten in mijn nieuwe leven kom je jou inspireren dat ook jij anders mag zijn.... En dat dat helemaal ok is!

liefs,

Sofie J.

Deelnemen?

Schrijf je tijdig in, de plekjes zijn beperkt!